Ik zet de wifi uit. Logische consequentie, zou je denken. Kind houdt zich niet aan de afspraak, wifi gaat eruit. Klaar. Behalve dat het nooit klaar is, want binnen vijf minuten staat de muziek op vol en kijkt mijn zoon me aan met die blik. Die blik die zegt: ik kan dit de hele avond volhouden en ik heb nergens last van en jij wel.
"Zet de wifi aan, dan zet ik de muziek uit."
En daar sta ik. In mijn eigen woonkamer. Tegenover mijn eigen kind. Alsof ik schaak speel met iemand die net de regels heeft veranderd.
De oplader was vorige week. Ik had die van hem gepakt omdat hij de mijne al drie dagen had. Twee minuten later stond hij in mijn slaapkamer. Alles lag overhoop. "Dan pak ik ook jouw spullen." En ik stond daar en dacht twee dingen tegelijk: als ik hier nu iets van zeg ontploft het, en: hoe is het mogelijk dat ik bang ben voor mijn eigen kind om een oplader.
Wij krijgen dit soort berichten dagelijks. Van heel normale ouders met heel normale tieners die ergens zijn beland in een koude oorlog met wifi als wapen.
Hoe is het mogelijk dat ik bang ben voor mijn eigen kind om een oplader.
Het gaat nooit over de wifi. Dat weet je eigenlijk ook wel. Het gaat over de dans. Jij doet iets, hij reageert, jij reageert op zijn reactie, en voor je het weet zitten jullie allebei vast in een patroon dat jullie allebei kennen en allebei haten en waar geen van beiden uitkomt. Hij verwacht dat je boos wordt of toegeeft. En jij doet een van de twee. Elke keer weer. Want wat moet je anders?
Wat wij hebben geleerd: er is een derde optie. De wifi blijft uit. De muziek staat op vol. En jij doet niks. Oordopjes in. Kopje thee. Verder met je avond. En dat is niet omdat het je niks kan schelen, want je hart bonkt en je wilt het liefst die stereo uit het raam gooien. Maar omdat je weigert mee te dansen.
Omdat je weigert mee te dansen.
Je tiener heeft een draaiboek in zijn hoofd. Muziek op max, mama wordt boos of geeft toe. Als je geen van beide doet, valt zijn strategie weg. En dat moment is waar het begint te verschuiven.
In de Ultieme Pubercursus oefenen we met precies dit soort situaties. Want elke ouder kent die wifi-oorlog. De vraag is alleen hoe je eruit stapt.